Rodział 1

Perspektywa Louise

Spojrzałam w kocie oczy Nicole i ujrzałam w nich przerażenie.

- Co się stało? - spytałam tak jakby mnie to nic nie obchodziło, choć nie było to prawdą.

Brunetka otworzyła lekko usta i wypowiedziała parę słów:

- Widziałam go...

- Kogo? - tym razem z uczuciem spytałam marszcząc brwi w zdziwieniu.

- Tego chłopaka. 

- Jak tak dalej pójdzie to będę stała tu do wieczora! - krzyknęłam wreszcie, z jednej strony zła, z drugiej zmartwiona o co tak naprawdę chodzi Nicole.

- Domyśl się - kolejne niekonkretne wyrazy, które prawie wyprowadziły mnie z równowagi.

Po chwili otworzyłam szeroko oczy oraz buzię. Uświadomiłam sobie wówczas o czym ona mówi.

- Gdzie? - szepnęłam cichutko i stanęła w bezruchu, podobnie jak uczyniła to już wcześniej zielonooka.

- Był w parku - na jej ustach było można zobaczyć lekki uśmieszek. - Siedział na ławce...

- Rozmawiałaś z nim?! - nie wytrzymałam i dałam upust energii.

- Niestety nie - radość zniknęła z jej twarzy, a zastąpił ją smutek. - Ale wiem gdzie można go spotkać.

Chwyciłam dziewczynę z rękę i nie czekając co dalej powie pociągnęłam ja za sobą. Kiedy stanęliśmy już w drzwiach mojego domu puściłam ją. 

- Choć! - delikatnym krokiem podeszłam do sofy i usiadłam na niej.

Znajdowałyśmy się w moim salonie. Było to idealne miejsce, aby porozmawiać o chłopaku, który od dawna prześladował nasze myśli.

- Są Twoi rodzice? - zapytała jeszcze podenerwowana i znalazła się tuż obok mnie.

- Nie ma ich! - puściłam jej oczko i zacisnęłam zęby w podnieceniu.

- Ostatnim razem widziałam go w parku na ulicy...eee... no... - próbowała przypomnieć sobie nazwę. - Tam gdzie kiedyś byłyśmy zobaczyć na psy w schronisku...

- Wiem, pamiętam!

- No właśnie i on siedział tam na ławce koło małej brzozy. - przygryzła wargę z podniecenia, które za wszelką cenę chciała opanować. - Boże.. myślałam, że tam umrę, kiedy go zobaczyłam.

Chwyciła się za włosy i targać jak głupia.

- Matko boska, nie wytrzymam! - warknęła na siebie samą.

Nie zdąrzyłam nawet odpowiedzieć, ponieważ usłyszałam samochód rodziców.

- To ja już będę szła. - rzekła Nicole wyglądająca jakby miała się za chwilę rozpaść.

- Paa. - przytuliłam ją na pożegnanie.

Perspektywa Nicole

Zaraz po wyjściu od Louise stwierdziłam, że może będę mieć szczęście i spotkam tego chłopaka.

Wróciłam do swojego mieszkania tylko po psa. Miał na imię Ingo, był sześcio letnim psem rasy Dog Niemiecki.

Podrapałam psiaka po brzuchu, zapięłam go na smycz i wybiegłam z domu. Spacerowałam w bardzo szybkim tempie i w ogóle nie zwróciłam na Ingo, który nie nadążał za mną. Chciałam dotrzeć na miejsce jak najszybciej się dało. Właściwie można byłoby jechać samochodem, ale bądź co bądź wyszłam z towarzyszem na spacer. Do pokonania został mi już tylko jeden zakręt i będę mogła usiąść w tym samym miejscu co on. Z każdym krokiem przyśpieszałam, aż do momentu kiedy stanęłam przed zgniło zieloną ławką. Spojrzałam do góry i faktycznie ujrzałam brzozę. Bardzo delikatnie usiadłam na niej choć nie wiedzieć czemu robiłam to tak ostrożnie. Spojrzałam psu w oczy, łokcie oparłam o kolana a głowę zawiesiłam na rękach. Zamachałam parę razy smyczą, lecz nikt się nie pojawił. Zacisnęłam usta, spojrzałam w słońce i przymrużyłam oczy by nie oślepnąć. 

- Czas wracać, prawda? - skierowałam wzrok na Ingo, który i tak nic nie rozumiał.

Zrezygnowana podniosłam się ociężale i powoli zaczęłam kierować się ku swemu mieszkaniu.

C.D.N.